ეს ყველაფერი გრძელდებოდა მანამ, სანამ თამაშის სურვილი გამიჩნდებოდა. არ წარმომედგინა საერთოდ თამაშის გარეშე თუ შემეძლო ცხოვრება, იცვლებოდა ბევრი რამ, თუმცა თამაში სულ იყო. იყო ბევრი მანიპულაცია იმ ადამიანების მიმართ, ვისაც ვუყვარდი და ამით ვსარგებლობდი, რომ მიმეღო ყოველთვის ის რაც მინდოდა. ყველას ვადანაშაულებდი, რომ სხვისი ბრალი იყო ჩემი მდგომარეობა, რომ მე არ ვიმსახურებდი ცუდად ყოფნას, რომ მე კარგი ადამიანი ვიყავი და განსაკუთრებით ვადანაშაულებდი ოჯახის წევრებს და იმ ადამიანებს ვინც გვერდში მედგა. დროთა განმავლობაში, განვიცადე კრახი ყველაფერში ცხოვრების ყველა სფეროში, ნებისმიერი რამ, რაც თამაშს კვეთდა – ურთიერთობა იქნებოდა ეს, სამსახური თუ სხვა რამ, თამაში ყველაფერზე ძლიერი იყო, ყველაფერს ვთმობდი. ვეგუებოდი, რომ შეიძლებოდა დამეკარგა ყველაფერი, თუმცა თამაში ყველაზე ახლოს იყო ჩემთან, რადგან რასაც ის მაძლევდა, მსგავს ემოციას ვერავისგან და ვერაფრისგან ვიღებდი.
ჩემი პირველი ნაბიჯი იყო ის, რომ ვაღიარე სახლში და ვთქვი – თამაში ჩემზე ბევრად ძლიერი იყო და ის მე მმართავდა. ის ცოტა ადამიანი, ვინც დამრჩა ჩემს ირგვლივ, ყველა ძალიან დავღალე ჩემი ცხოვრებით, თუმცა ვხვდებოდი, რომ ყველაზე მეტად მე დავიღალე. ავიღე ჩემს თავზე პასუხისმგებლობა და დავიწყე გამოსავლის ძებნა და იმდენად გულით ვეძებდი, რომ ძალიან მალე ვიპოვე კიდეც. შევხვდი ადამიანებს რომლებმაც რეალურად დამანახეს ჩემი პრობლემა, დამანახეს, რომ ეს დაავადებაა გადმომცეს მათი გამოცდილება. ამ ყველაფრის გაგებით და იმ ადამიანების დახმარებით, რომლებსაც ეს საკუთარ ცხოვრებაზე აქვთ გამოვლილი, დავძლიე ეს პრობლემა. ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე სწორი ნაბიჯი მაშინ გადავდგი, როცა ვაღიარე ეს ყველაფერი და ვითხოვე დახმარება.
